HOME FORUM Tussen pot en pint reisgenoten vs. solo hiken

8 berichten aan het bekijken - 1 tot 8 (van in totaal 8)
  • Auteur
    Berichten
  • Mathieu Serruys
    Deelnemer
    Aantal berichten: 37

    Hoi allemaal!

    Het is voor mij terug zover, het weer begint een tshirt-gehalte te krijgen en het kietelt weer om een bergreis vast te gaan leggen, met de nodige problemen die daarbij horen!

    Het probleem waar ik elk jaar voorsta is dat ik, als ik iemand meeneem, ik die persoon meestal introduceer tot trekken in de bergen en meesten van mijn vrienden zien dit niet echt zitten. Ik heb er enkelen overtuigt in het verleden, maar dit bleef bij één enkele ervaring voor die mensen. De vrienden waarmee ik geweest ben hebben telkens toevallig een negatieve ervaring opgelopen, de één begon te hyperventileren, de ander kon het gewicht van een zware trekrugzak niet aan tot op het punt dat het redelijk gevaarlijk werd (struikelen op een gevaarlijke plek, zichzelf niet kunnen rechtstellen, je snapt het wel). En soms klikte het natuurlijk ook niet.

    Aan de andere kant ben ik dan ook 1 keer solo geweest gaan rondtrekken, waarbij ik jammergenoeg weinig leuke herinneringen heb. Het voelde erg gestresseerd aan, ik zat constant met het weer in (het zou wel eens kunnen gaan onweren en ik zit op geen goede plek daarvoor, oei waar komen die wolken vandaan, …) en ik verachte het idee van ’s avonds alleen in een tent te slapen. Ik had het gevoel dat ik niet genoeg ervaring heb, zowel voor solo als om iemand die er niets van kent door de bergen te loodsen, bijvoorbeeld van het weer, van sneeuw, etc.

    Voor mij kunnen beide richtingen nog. Ze hebben voor mij even veel voor- en nadelen. Enkel heb ik de energie niet meer om iemand er te moeten van overtuigen om ze mee te krijgen. Eigenlijk is de helft van de reis al verloren als ik dat moet doen, ik hou er van als iemand zelf de motivatie heeft om ermee bezig te zijn 🙂

    misschien wat concrete vragen:

    – valt het te overwinnen, het gevoel van eenzaamheid en onzekerheid als je solo gaat rondtrekken?

    – is er een makkelijke manier om leeftijdsgenoten van in de buurt te leren kennen om mee op tochten te gaan, zonder dat dat in een officiele groep is? Ik zou het liefst met zn twee tochten gaan doen. Mijn goesting voor deze zomer valt terug op de pyreneëen, maar ik ben flexibel. Het liefst zou ik eens op tocht gaan met iemand die een pak meer ervaring heeft dan mij, zodat ik in een reis een hele resem aan nuttige dingen kan leren, en op die manier misschien toch iets overtuigender in mijn schoenen sta als ik nog eens solo ga.

     

    groeten!

    Mathieu

    Sven
    Deelnemer
    Aantal berichten: 322

    Hoi Mathieu,

    Herkenbaar voor mij. Uiteindelijk heb ik de drempel overwonnen en ben ik solo gaan reizen (backpacking in Azië) en sinds kort solo gaan kamperen in de Ardennen. Het is inderdaad tegen de comfortzone opboksen, je plaatst jezelf in een nieuwe, en dus onbekende situatie. Ik ervaar dat de overgang het gemakkelijkste gaat als je eerst ofwel vrienden onderweg maakt (door bv op drukkere campings te slapen of populaire trails zoals “kungsleden” of “west highland way” te lopen) of door het eerst dicht bij huis te proberen voor enkele dagen (je kan meteen naar huis als je je oncomfortabel voelt als je bv de GR 57 doet van Luik tot Durbuy – overal zijn treinstations).

    Ik vind het nu echt leuk om solo te trekken, ik voel me volledig vrij en onafhankelijk. En met een hond erbij is het nog nét iets leuker heb ik zopas mogen ontdekken.

    Sven

     

    edit: links toegevoegd + foutje verbeterd

    ivovm
    Sleutelbeheerder
    Aantal berichten: 1016

    Ik wil even stilstaan bij de eerste vraag.
    Solo onderweg, daar kan je aan werken denk ik door stilaan te groeien qua moeilijkheid van de tochten. Dat geeft een groeiend zelfvertrouwen.

    Langs de andere kant, ik lees het ook in jou vraag bepaalt de gedachte heel erg het het gevoel (zie bv daar waar je het woord ‘veracht’ gebruikt).
    Dan is de kans wel heel klein dat het ooit goed komt.
    Ik slaag er ook niet altijd in maar wat je voelt is veelal gewoon een gedachte.
    De kunst is om ze te accepteren.
    Het is tegenwoordig een hype maar mindful om gaan met je gewaarwordingen zonder ze weg te willen helpt in die acceptatie.
    Debby heeft recent een blog artikel van mij op de facebook pagina van HA gezet rond dit thema.
    Omdat ik voorlopig nog weinig behoefte voel om aan dit medium mee te doen weet ik niet wat de reacties waren.(en of je het al bent tegen gekomen)
    http://ivovanmontfort.blogspot.be/2014/04/weg-om-terug-naar-huis-te-verlangen.html

    Dries
    Deelnemer
    Aantal berichten: 40

    Ik ben zelf geen solo-mens, eerder voor kleine groepjes (te druk hoeft nu ook weer niet :-)).

    Als ik je reactie zo lees, is het misschien nog wat te vroeg om solo te gaan? Tegen je comfortzone opboksen is ook voor mij één van de redenen om naar buiten te trekken, maar die zone moet ook niet te dicht liggen om de ervaring nog fijn te houden.

    zoals hierboven ook vermeld dus eerst wat solohikes doen op enkele dagen en dicht bij huis en dan pas (als je nog meer zelfvertrouwen hebt) steeds verder gaan. De mannen die je hier in de reisverslagen en op het forum tegenkomt met machtige soloreizen, zijn daar ook stap voor stap ingerold (denk ik toch ;-)).

    Vergeet ook niet: de weg is soms belangrijker dan de top. Verbredend kan dit ook betekenen dat een solotochtje in de Ardennen, Vogezen, Zwarte Woud, Eiffel,… waar je enorm van genoten hebt veel “beter” kan zijn dan een solohike in de Alpen waar je echt niets aan vond omdat je je toch niet zeker voelde.

    Ervaring kan je ook opdoen door groepsreizen mee te doen via verschillende cursusorganisaties, reisorganisaties of bergsportfederaties (kan je hier ook ergens op de site terugvinden dacht ik). Je zal daar dan misschien mensen leren kennen die wél zin hebben in een tocht en die dan misschien wel nieuwe vrienden worden…

    PS: tof stukje gedachtensprokkels Ivo

    mervyn
    Lid
    Aantal berichten: 5

    Dag Mathieu,

    Eerst en vooral, bedankt om je vragen te posten. Het geeft me de gelegenheid neer te schrijven waar ik al een aantal jaren – al dan niet bewust – over nadenk tijdens mijn solo-trekkings.

    Voor mezelf zijn er een aantal praktische zaken waarom ik liever solo reis. Mijn conditie is best ok, en probeer ik tijdens het ganse jaar te onderhouden, zodat de volgende trekking geen uitputtingsslag wordt. Iemand vinden waar ik goed mee overeen kom, en ongeveer dezelfde fysieke inspanning wil/kan leveren, lijkt me zeer moeilijk. Samen op café zitten is nog net iets anders dan in de kou en regen aanmodderen. Ik begin me ook steeds zekerder te voelen in mijn trekkings, zodat ik liever de verantwoordelijkheid enkel over mezelf heb, dan over een reisgezel. Daarnaast zijn zaken als een kampeerplaatsje te vinden zoveel eenvoudiger, dan over elke stap te moeten onderhandelen. Uiteraard is een alternatief in groep reizen, maar dit lijkt me eerlijk gezegd helemaal niet leuk en tegenstrijdig met de redenen waarom ik op wandel ga.

    Ik probeer even uit te leggen waarom ik wandel, en waarom solo. Als je er alleen voorstaat, wordt mijn beleving van de omgeving intenser. Een onweer kan je, als je er samen met een reisgenoot naar kijkt, een naam geven, en daarmee objectiveren, zodat het buiten je komt te staan. Als je alleen bent, kan die objectivering m.i. niet plaatsvinden, zodat je er ofwel tegen blijft vechten, ofwel over je laat komen. Hetzelfde gebeurt ook bij bv het kijken naar een gletsjervallei. Je kan zien hoe die gletsjer bewogen heeft, hoe de bergen gevormd zijn, en welke oerkrachten daar aan het werk (geweest) zijn. Met de nietigheid die je dan voelt, kan je op dezelfde manieren omgaan als met een onweer. En ik heb een zeer sterk vermoeden dat die keuze zich niet aandient als je niet alleen bent. Ik denk de reden waarom ik wandel, net dat is, het steeds op zoek gaan naar die keuze, zodat ik me deel kan voelen van de natuur. Klein, nietig, maar ook een onderdeel van iets waarvan ik de grootte, zowel ruimtelijk als tijdelijk, niet eens kan bevatten. Ik denk dat dit wel een stuk overeenkomt met het boeddhistische opgeven van het ego, maar ik ben geen specialist op dat vlak.

    Dat gezegd zijnde, het duurt voor mezelf wel even eer ik echt op mijn gemak ben in de bergen. De eerste 2 dagen zit ik in met praktische zaken, zoals de volgende overnachting, het weer, genoeg eten, ontvangst op gsm, heb ik wel genoeg gummi-wormen ingepakt… Kortom, verzet tegen versmelting met de natuur. Maar langzaamaan laat je die dingen los.

    Dan nog enkele kantbemerkingen (om toch enigszins op je vragen te antwoorden 🙂 ). Een dagboek bijhouden helpt mij tegen eenzaamheid. Het voor mij belangrijkste is dat je je ervaringen op het einde van de dag deelt met je toekomstige zelf, en dat je de ervaringen van je verleden zelf naleest. Zoals Sven aangeeft, de West Highland Way is zo druk belopen dat je het me sterk lijkt als je je daar eenzaam zou gaan voelen. Als de vrees voor eenzaamheid je tegenhoudt, is dat inderdaad wel een goede leerschool.

    Voila, mijn allereerste post op een wandelforum!

    Koen
    Deelnemer
    Aantal berichten: 120

    Veel herkenbare ervaringen zo te zien, doch het manifesteert zich soms verschillend.

     

    Als je dagen alleen bent en niet zoveel te doen hebt behalve het genieten van je omgeving heeft je hoofd de tijd om zich met andere dingen bezig te houden. Als je met anderen gaat haal je een deel van de lol (of afleiding?) uit de groep. Bij mij heeft solo hiken wel eens geresulteerd in het voortijdig afbreken van de tocht. Simpelweg doordat ik me op sommige momenten verveelde en geen duidelijk doel had. Hierdoor pak ik mijn tochten nu anders aan door een bestaande route te kiezen en hier een uitdagend tijdsdoel voor te stellen. Dit werkt erg goed en ik haal er veel voldoening uit. Bij Mervyn’s post zie ik het sportieve ook doorschemeren en merk dat de doorsnee wandelaar veel minder inspannender te werk gaat.

     

    Dieter
    Deelnemer
    Aantal berichten: 5

    Ik ben een grote aanhanger van “happiness is only real when shared” en ik weet maar al te goed wat het is om mensen te proberen overtuigen dat jezelf blootstellen aan de elementen, onzekerheid en zelfbeschikking leuk is. Ik ben zowel alleen als in verschillende soorten groepen op pad geweest en ik heb ook ervaren dat mensen die je “onderweg” ontmoet vaak de beste reisgezellen zijn. Onderweg kan ergens langs een pad zijn, maar ook in een forum zoals dit.

    ‘k Zou zeggen, spreek me eens aan als je iets wil doen en we gaan er gewoon voor. Dat geldt voor iedereen.

    roversmountains
    Deelnemer
    Aantal berichten: 74

    Wie de Roversmountains website en bij behorende reisverslagen reeds gelezen heeft, weet dat ik hoofdzakelijk alleen reis.

    Dit heeft te maken met mijn sociale situatie, mijn leeftijd, de hoeveelheid vakantiedagen waarover ik beschik, mijn beroep en mijn reiservaring.

    Voor mij was het dan ook wonderbaarlijk om iemand te ontmoeten, die enkel op het vlak van navigatie op het terrein minder ervaring heeft dan mezelf. Maar hij beschikt gezien zijn leeftijd,  over een conditie die nog iets beter is dan de mijne. We hebben bovendien hetzelfde sterrenbeeld en dus klikt het wonderbaarlijk goed tussen ons.

    En daarmee zijn zowat de voornaamste voorwaarden opgesomd om het langdurig en soms onder moeilijke omstandigheden met elkaar uit te houden, zonder dat dit meer ergernis dan plezier oplevert.

    Solo trekken geeft een fenomenale kick als het lukt, maar het houdt ook risco’s in, gezien je zondigt tegen de eerste regel van de bergsport: “Ga nooit alleen in de bergen.”

    Mits geleidelijke opbouw kan je dit ondervangen, maar je moet dan ook niet willen lopen, voor je kan gaan. En in een tijdperk waarin alles tof, spannend en megacool moet zijn is het moeilijk om je niet te laten verleiden om je eigen grenzen te overschrijden.

    Zelfkennis is het begin van alle wijsheid, vooral bij solo-trekking.

    Ga naar de bergen, maar keer vooral terug (levend).

8 berichten aan het bekijken - 1 tot 8 (van in totaal 8)
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.