HOME FORUM Tussen pot en pint Fysieke conditie

12 berichten aan het bekijken - 1 tot 12 (van in totaal 12)
  • Auteur
    Berichten
  • Mathieu Serruys
    Deelnemer
    Aantal berichten: 37

    Dag allen!

    Ik heb net een weekendje op de glacier blanc vertoeft, met het idee de Roche Faurio te beklimmen. De condities rondom ons waren er ideaal voor.

    jammergenoeg mocht mijn touwpartner me al naar boven sleuren een uurtje voor we de Refuge de Ecrins (3170m) bereikt hadden. Ik was echt helemaal léég. Van de toppoging is de volgende dag dan ook niets in huis gekomen, mijn benen wilden absoluut niet mee.

    Om even duidelijk te schetsen: de tocht van de parking naar de hut stond aangegeven op een zestal uur. We hadden elk een zak van 15 kg mee ongeveer. We hebben er uiteindelijk 7 uur over gedaan, waar ik de laatste 2 uur om de 10 passen moest rusten. Het is voor mij een vraagteken, daar ik hier in België de week voor ik vertrok nog meerdere keren 8 km in 50 minuten liep, zonder op mijn grens te zitten.

    Aangekomen in de refuge heb ik tot 4u30 (de wake-up call) wakker gelegen en liggen draaien wegens een te rappe hartslag.

    mijn vraag is nu: onderschatte ik deze tocht? heb ik een beter conditie nodig? of is er iets niet normaal aan de reactie van mijn lichaam en check ik best eens met mijn dokter? De kerel waarmee ik dit samen deed had niet echt fysiek getraind voor deze tocht, maar is wel boomverzorger en dus elke dag wel lichamelijk in de weer.

    voor de rest: ongelooflijk schoon stukje ecrins. Aan te raden!

    Debbie
    Sleutelbeheerder
    Aantal berichten: 1049

    Naast het feit dat fit zijn belangrijk is (wat doe je van training?), is het duidelijk dat je last had van de hoogte (veel moeten stoppen, hoge hartslag zelfs in rust!). De volgende keer wat langzamer stijgen en acclimatiseren. 3000m hoogte is heel wat voor een eerste dag als je net van quasi zeeniveau komt.

    En een persoonlijke bedenking: voor een weekendje naar de Alpen gaan, vind ik waanzin…

    erph
    Deelnemer
    Aantal berichten: 55

    Heb je regelmatig iets gegeten onderweg? Je uitleg klinkt als een hongerklop, alle suikers op. Je moet opletten om niet te snel te vertrekken. Je tempo moet zodanig zijn dat je rustig kan babbelen onderweg, of anders rustig met gesloten mond door je neus ademen. Als je sneller gaat, zit je na 2 a 3 uur door je suikers. Als de omstandigheden het toelaten, is het meestal beter om een echte pauze te nemen (en te eten!), eerder dan koppig verder te blijven strompelen.

    Wakker liggen ’s nachts kan ook te maken hebben met de hoogte en met stress.

    Slechte recuperatie wijst op te weinig conditie. Als je loopt zonder op je grens te zitten, bedoel je dan dat je intussen kan babbelen? Of bedoel je dat je wel een stevige inspanning aan het leveren bent, dat je de endorphines voelt komen, en tegelijk een gevoel hebt van ‘Laat maar komen!’? Basisconditie kweek je door lange tijd te stappen/lopen/fietsen in dat eerste, lage niveau, uren aan een stuk.

     

    Woubeir
    Deelnemer
    Aantal berichten: 773

    Lijkt me inderdaad een geval van last hebben van de hoogte. Heb nog zo’n verhaal gehoord. Inderdaad trager stijgen en acclimatiseren. En dan hopen dat het beter gaat. Garantie is er echter niet.

    Heb het zelf ook gehad, maar dan op 5400 m hoogte: plots geen energie meer hebben en je echt omhoog moeten sleuren. En dat na slechts een paar honderd meter te hebben gestegen en met amper bagage.

    Koen
    Deelnemer
    Aantal berichten: 120

    Toevoeging van bovenstaande:
    Ga jezelf ajb niet vergelijken met een boomverzorger: elke dag in bomen hangen met een kettingzaag daar wordt je erg taai van. Daarnaast zie ik een grote verscheidenheid in belastbaarheid. Dat verschil is ook gewoon aangeboren (afgezien van trainbaarheid).

    Ik merk zelf dat een algemene conditie (verschillende sporten) niet heel veel hoeven bij te dragen aan een specifieke sport. Met andere woorden: een marathonloper of wereldrecord wedstrijdzwemmer was wellicht ook niet boven gekomen.

    Mijn persoonlijke trainingstips: éénbenige kniebuigingen met halter in de nek (kracht en blessurepreventie) en achteruit op de crosstrainer(conditie en bepaalde beenspieren). Ennnn natuurlijk de specifieke situaties opzoeken: heuvels!

    Ignace Bral
    Deelnemer
    Aantal berichten: 60

    Goeiemorgen,

    dat vind ik nu echt eens en interessant gegeven zie…
    het lijkt me min of meer een beginnersfout, alhoewel ik niet zo onmiddellijk de indruk heb dat Mathieu een echte beginner is…
    alles wat in bovenstaande reacties staat is waar en ik wil een korte samenvatting maken
    – voor een weekend op en af naar de Alpen/ aub.. beter niet doen, je straft jezelf…
    – zelfs met een goede conditie kan (beginnende) hoogteziekte je te pakken krijgen…met die zgn goede conditie probeer je ‘gewoon’ de berg op te stappen…
    maar dat ‘gewoon stappen’ dat lukt niet bergop…
    de meeste mensen zijn verplicht een ’traag bergtempo aan te houden’
    – ikzelf leerde op de cursus Initiator Bergwandelen om zo snel te stappen als je denkt gedurende 24 uren te kunnen volhouden ( dat werkt)
    -daarbij om het uur : 3 minuten stop om te eten en te drinken (ook als je geen honger of dorst hebt)
    -en om de drie uur een pauze van ongeveer 15 minuten om wat te rusten én te eten én te drinken (ook als je niet moe bent en geen honger en geen dorst hebt)

    Een mooi voorbeeld van ‘de klop krijgen’ staat in het boek ‘De weg naar de Alpamayo’ op bladzijde 50 …
    – en ondanks het feit dat je nog kan ‘praten’ gedurende je tocht… doe het niet… je hartslag stijgt met 10 % als je praat tijdens het stappen…

    Dus kalm aan. En natuurlijk op echt grote hoogte ( boven 4000 en zeker boven 5000 meter loert bij elke stap de mogelijkheid op ‘leeg zijn’ daar moet je nog meer op je hoede zijn..

    Dus, ter herhaling: KALM AAN
    Ignacio

    Saskia
    Deelnemer
    Aantal berichten: 129

    Veel is al gezegd maar nog even dit: 50 minuten hardlopen is toch een hele andere fysieke inspanning dan 7 uur bergje op lopen met bepakking. Als ik zo’n tocht zou maken zou ik zeker in de voorbereiding wat lange wandeltochten plannen ( evt. met bepakking). En acclimatiseren, maar daar is al genoeg over gezegd…

    Woubeir
    Deelnemer
    Aantal berichten: 773

    Fysiek in conditie zijn, heeft weinig tot niks te maken met hoogteziekte. Je kan je nog zo goed voorbereiden als je maar wilt (ik had bvb. voordien honderden  tot duizenden hoogtemeters gemaakt, ter plaatse goed geacclimatiseerd door in de week voordien dagelijks niet meer dan 300 hoogtemeters te wandelen en na elke 1000 meter nog een rustdag, regelmatig iets te eten en te pauzeren), dan nog kan het je overvallen.  En ook klimmers die de Everest gaan beklimmen en in topconditie zijn, hebben er soms/regelmatig last van (dat je die in het verleden langs dezelfde route al hebt beklommen, garandeert je niets over die keer; gewoon last van hebben, is trouwens een dik understatement).

    Voor een weekend naar de Alpen doe je het misschien beter niet, maar er zijn anderzijds genoeg verhalen van laaglanders die dat zelf vrij regelmatig deden (de bergmicrobe weet je wel).

     

    Maar ken jezelf dus en weet wat er kan gebeuren met je. En die onvoorspelbaarheid waarvan ik al sprak, kan ook in de positieve richting gaan bvb. na zelf al 2 keer vanaf 5400m met een ‘compleet leeg gevoel’ te maken heb gehad, die hoogte nog eens tijdens een derde wandeling moeten overstijgen en toen ‘fladderde’ ik gewoon naar boven zonder ook maar iets te voelen.

    bergkonijn
    Deelnemer
    Aantal berichten: 190

    Dit klinkt eerder als hoogteziekte dan iets anders.
    Hoe was je afdaling? Na 1000m naar beneden rap terug beter aan het voelen? Dan heeft het niets met conditie te maken.
    Op 1 dag van zeeniveau naar hut op 3000m doet mij ook de das om.

    Dzjow
    Moderator
    Aantal berichten: 380

    Ik heb ooit eenzelfde ervaring gehad toen ik solo de Balmhorn (om en bij 3700m) beklom op de allereerste dag van een tocht. Niks acclimatisatie dus. Mijn conditie was top en naar boven lopen ging vlot… tot het plots tot een omslag kwam ergens rond 3400m ofzo en ik geen poot meer vooruit geraakte. Toch nog de top bereikt na telkens paar stappen vooruit zetten en een halve minuut uithijgen. ’s Nachts op de top gebivakkeerd (wat de bedoeling was) en geen oog dicht gedaan door snelle hartslag. ’s Ochtends afgedaald en eenmaal lager voelde ik me weer kiplekker. Anders nooit deze ervaring gehad, maar dan ben ik ook nooit zo zot geweest om op de eerste dag van een tocht meteen 2000m te stijgen.

    Dit is dus hoogteziekte en het risico erop vergroot je als je niet geacclimatiseerd meteen te veel stijgt. Afdalen tot de symptomen weer verdwijnen en de volgende dag opnieuw verder proberen te stijgen is de strategie om geacclimatiseerd te geraken. Op hoogte blijven doet de symptomen niet verdwijnen.

    Ignace Bral
    Deelnemer
    Aantal berichten: 60

    Zo,

    nu is de theorie voor iedereen weer duidelijk,
    en nu maar de moed opbrengen om die acclimatisatieregels toe te passen…
    hoe velen denken er niet… het zal mij niet overkomen…
    het kan iedereen overkomen, en zeker als je zelf een te hoog tempo aanhoudt,
    dus, ook als je in ‘vorm’ bent, stap toch maar traag naar boven…
    je hebt niets te bewijzen, de berg is toch altijd de baas,
    geniet van jullie tochten, het topseizoen komt eraan

    Enjoy

    Ignacio

    Mathieu Serruys
    Deelnemer
    Aantal berichten: 37

    Merci voor de vele antwoorden!

    Ik heb wel wat ervaring (ik lees veel over dingen omtrent trektochten en probeer dat dan in realiteit uit te voeren, bvb weersvoorspellingen, sneeuwcondities, juiste plek tent, …). Even mezelf als factor uit het oog verloren! Ik denk indedaad dat het een kwestie van te rap te stijgen is. Eens terug op de parking was mijn hartslag terug normaal. Hier in Gent hou ik alles ook vol als een normaal, gezond mens.

    nogmaals bedankt!
    M

12 berichten aan het bekijken - 1 tot 12 (van in totaal 12)
  • Je moet ingelogd zijn om een antwoord op dit onderwerp te kunnen geven.