HOME FORUM Wandelgebieden Wintertrekking Reageer op: Wintertrekking

Yves
Deelnemer
Aantal berichten: 13

Dag Thomas,

Ik deel jouw voorkeur voor Scandinavië en zou het dan ook verkiezen boven andere Europese klassiekers, zoals de Vercors of de Vogezen. Al hebben die gebieden ook voordelen en zijn ze zeker de moeite waard. Naar mijn ervaring beschikken vooral de populairdere Scandinavische winterbestemmingen over betere voorzieningen (vooral op vlak van hutten en bewegwijzering) en zijn ze geschikter voor een eerste wintertocht (sneeuwzekerheid, grote keuze aan gemarkeerde routes, uitstekende informatie beschikbaar).

Sarek is minder ‘extreem’ dan sommigen het laten uitschijnen. Hoewel er geen bewegwijzerde routes of paden zijn, is het niet bepaald een vlak en open landschap en kan je dus de dalen volgen en de vele herkenbare toppen gebruiken als navigatiehulp. Bij slecht weer en mist heb je daar natuurlijk niet veel aan en dan vormt het gebrek aan paden en hutten wel een risico. Zelf heb ik Sarek daarom nooit overwogen als bestemming voor mijn eerste wintertocht, maar als jij daar geen graten in ziet, is het volgens mij best doenbaar. Vooral in de lente, wanneer de temperatuur wat milder is. Zowel Steve als Joery (den Dzjow) hebben er onlangs rondgetrokken, dus je kan hen best eens contacteren voor meer info:

Patagoniandreams.com (blog van Steve)
dzjow.wordpress.com (blog van Joery)
explore-photo.com/en (blog van een kennis, die er afgelopen winter was (in het Frans))

Als je toch in Lapland wil vertoeven, maar niet door Sarek wil trekken, dan is de Kungsleden altijd een mogelijkheid. Grote delen van dit pad zijn in de winter permanent gemarkeerd, er zijn veel hutten en je passeert langs het indrukwekkende Kebnekaise-massief. In het hoogseizoen kan het er wel erg druk worden.

Dit is een goede (duitstalige) site i.v.m. skiën op de Kungsleden: http://www.fjaellwanderung.de/wege/kungsleden/winter.html

Winterroutes in Noorwegen:

Kijk eerst en vooral zeker eens op de site van Den Norske Turistföreningen (http://english.turistforeningen.no/) voor info over wintertochten, materiaal, hutten, routes, enz. Bekijk ook eens welke begeleide tochten ze aanbieden. Uit die beschrijvingen kan je vaak veel info halen om zelf een route uit te stippelen.

Via deze link (http://ut.no/kart) vind je een uitstekende kaart met onder andere een topografische ‘laag’, die heel Noorwegen dekt. Duid in het menu aan de linkerkant de categorie ‘Vinterloyper 2012′ aan om alle door de DNT (=Noorse bergsportvereniging) gemarkeerde winterroutes te zien (blauwe lijnen).
Let wel: het gaat hier enkel om gemarkeerde routes. Er zijn dus meestal geen geprepareerde loypes aanwezig, tenzij de route over een sneeuwscooterpad loopt. Veel Noorse gemeenten markeren en prepareren echter zelf langlaufroutes op hun grondgebied. Die routes staan niet op bovenstaande kaart en voor meer info zal je telkens de lokale tak van de DNT of de toeristische dienst van de gemeente moeten contacteren.
Sommige van die routes kan je terugvinden op deze site (http://www.skisporet.no/). Er wordt ook telkens vermeld hoe lang het geleden is sinds de loype werd getrokken.

Hou er rekening mee dat veel winterroutes alleen tijdens het hoogseizoen (rond de paasvakantie) gemarkeerd worden (meestal met lange bamboestokken en reflecterende lintjes of met oranje/rode plastieken stokken). Het is immers een Scandinavische traditie om er in die periode met de hele familie op uit te trekken. Ik heb helaas nog geen betrouwbare bron gevonden waar je precies kan zien in welke periode de markeringen aanwezig zijn.

Populaire Noorse gebieden:

Rondane:
Rondane is een relatief klein gebied en er valt doorgaans minder sneeuw dan elders in Noorwegen (maar meer dan genoeg om te langlaufen). Het kerngebied telt maar een handvol routes en wordt vooral gekenmerkt door hoge toppen en smalle dalen, waar lawines niet helemaal uit te sluiten zijn (sterk afhankelijk van de periode en het weer). De vlakkere gebieden langs de westkant (omgeving van Peer Gynt-hytta), oostkant (rond het Atnsjoen meer) en noordkant van het massief zijn daarom misschien een betere keuze.
Als er geen lawinegevaar is en het Rondvatnet volledig is dichtgevroren, zou een tocht vanuit Otta naar Hjerkinn Fjellstue zeker een aanrader zijn (ik deed hem in de herfst). Tussen Döralseter en Grimsdalshytta moet je dan wel over twee vrij steile passen, die met ski’s moeilijk te passeren zijn.

Hardangervidda:
Heel veel winterroutes en hutten, maar niet meteen het meest interessante landschap. Het kan er ook bitterkoud worden. De route tussen Haukeliseter en Finse of Liseth is een klassieker, maar behoorlijk zwaar voor een eerste wintertocht. Ik ben er alleen nog maar in de herfst geweest.

Jotunheimen:
Ik ben er nog nooit geweest, maar hier vind je enorm veel winterroutes en waarschijnlijk ook het spectaculairste landschap. Het lawinegevaar is er in sommige gebieden wel groot.

Zelf ben ik afgelopen winter naar Sylan (ook bekend als Sylene of Sylarna) getrokken voor mijn eerste soloskitocht.

http://midtnorsknatur.no/nb-NO/Sylan/Turist%20Gjest/Aktiviteter/Vandring/Turkart%20Turistforeningen.aspx

Hoewel het qua landschap misschien niet de spectaculairste côté van Scandinavië is, vond ik dit gebied toch het meest geschikt voor beginners: Veel routes en hutten, permanente markeringen die het hele jaar blijven staan, niet te steil, voldoende afwisseling, geen lawinegevaar,…

Sylan is vrij groot en ligt pal op de grens tussen Noorwegen en Zweden. Hier ligt bovendien het grootste permanent gemarkeerde skiroutenetwerk ter wereld. De Zweedse kant wordt gekenmerkt door kale hoogvlakten, brede dalen en kleine bergmassieven, terwijl je langs de Noorse kant vlakker terrein met meer bossen vindt. Ik heb er drie weken rondgetrokken, maar een kortere tocht is uiteraard ook mogelijk.
In Zweden worden de routes gemarkeerd met houten stokken waarop een rood houten kruis wordt bevestigd. Ze zijn nogal, euh, flashy en heel makkelijk te volgen. De Noren kiezen voor subtielere houten stokken, die helaas hier en daar onderbroken zijn en vooral in het bos niet altijd even duidelijk zichtbaar zijn.

Langs de Zweedse kant zijn de hutten bijna uitsluitend bemande ‘Fjällstasjons’ (Sylarna, Blahammaran, Storulvan en Helags), die meer lijken op berghotels dan op hutten. Je kan hier uitgebreid dineren, liggen zweten in de sauna, of peperduur bier drinken in de ‘lounge’. Ik heb normaal een hekel aan dat soort plekken, maar in Zweden zijn ze zo authentiek dat ze zeker een bezoek waard zijn, vooral als je in gezelschap bent. De driehoek Blahammaran-Storulvan-Sylarna is een heel populaire tocht en in het hoogseizoen kan je er normaal gezien ski’s huren.
Deze hutten zijn reeds bemand vanaf eind februari (zie hier voor exacte openingsdata: http://www.svenskaturistforeningen.se/en/), terwijl de Noorse hutten pas vanaf eind maart personeel over de vloer krijgen. Het is er alleen druk in de krokus- en paasvakanties, maar als je eenzaamheid wil, ga je best zo vroeg mogelijk. Ik was er van 14 februari tot 5 maart en ben nauwelijks mensen tegengekomen. De dagen zijn dan wel erg kort.

De beste toegangsplekken tot Sylan, waar je makkelijk met de trein geraakt, zijn Meraker en Storlien in het noorden (trein van Oslo naar Trondheim en daar overstappen), Haltdal en Reitan in het westen (bereikbaar via de ‘Rorosbahnen’ spoorlijn vanuit Oslo) en eventueel Roros in het zuiden. As i Tydal, Selbu en Stugudal zijn goede toegangspunten als je met de auto of de bus gaat.

Sylan is door zijn ligging in het binnenland wel iets kouder dan de Noorse kustgebieden, maar de temperatuur kan er sterk variëren. Toen ik er was, was het ongewoon zacht (tussen 3°C en -10°C), maar een week eerder was het er nog -27°C.

Hier vind je nog wat meer info over Skarvan-Roltdalen nationaal park, de Noorse kant van Sylan: http://midtnorsknatur.no/en/SkarvanRoltdalen/Turist/UtendorsAktiviteter/Ski.aspx

Als je wil stuur ik je een Google Earth mapje met mijn route en wat extra info.

In Scandinavië zou ik sowieso voor langlauflatten kiezen, maar daarover zal ik misschien maar beter een nieuwe post starten 🙂